Ostatnio we Wrocławiu odbywały się Wrocławskie Pormocje Dobrych Książek. To w sumie nic innego niż czterodniowe targi książki. Nigdy wcześniej nie byłem na żadnych tego typu targach, więc nie umiem powiedzieć, czy były duże czy małe. Obecnych było ponad 100 różnych wydawnictw, więc zakładam, że większość z tych, które w Polsce istnieją. Byłem na tych targach kilka dni pod rząd. O powodach dlaczego – napiszę innym razem. Tak czy inaczej mogłem się przypatrzyć ofercie większości z nich i porozmawiać z wieloma przedstawicielami.
Teraz mam jednak spostrzeżenia na temat tego na ile intensywnie wydawcy przygotowują się do ery książek elektronicznych. Otóż w zdecydowanej większości… nie przygotowują się. Są wyjątki jak Woblink, gdzie już można kupić dość pokaźną kolekcję książek wielu wydawnictw, ale to wyjątki a nie reguła. Jest też kilka innych wydawnictw, które przy pomocy zewnętrznych firm zaczęły przygotowywać wydawnictwa w wersji elektronicznej, ale to były pojedyncze próby i wszystkie “od dawna w trakcie prac”.
Ciekawą rozmowę odbyłem z jednym z wydawnictw specjalizującym się w książkach dla dzieci i młodzieży. Otóż ci ludzie naprawdę kochający książki (było dla mnie wielką przyjemnością z nimi rozmawiać) motywowali swoje obiekcje do tych nowych technologii obawą o to, że “zabierając” prawdziwe książki dzieciom i dając im substytuty elektroniczne możemy ich pozbawić przyzwyczajenia do książek właśnie. W sumie nie wdałem się w dyskusję raczej sugerując, że dmuchanie pod wiatr nie zmieni jego kierunku i że książki eletroniczne są faktem którego nie da się zmienić. Widać jednak, że tym wydawcom (jak i wielu innym z którymi rozmawiałem) naprawdę zależało na czytelnikach i książkach czesto bardziej niż na potencjanym zarobku. Było tam ogromne zagęszczenie ludzi oddanych pewnej ważnej idei. I tylko można żałować, że tak słabo te targi były rozpropagowanie we Wrocławiu. Bo trudno o szczytniejszą ideę.
Tak czy inaczej w czasach, gdy wielu młodych ludzi słowo drukowane utożsamia z literami na ekranie telefonu czy laptopa może lepiej do nich docierać podsuwając im wartościową treść właśnie na tych urządzeniach. Wielu z nich czy nam się to podoba, czy nie – książek nie kupuje i już.

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Wczoraj mieliśmy bardzo pracowity dzień jeśli chodzi o spotkania z klientami. Rano odwiedził nas nasz bardzo duży klient z Niemiec i Polski, dla którego pracujemy od dłuższego czasu i z którym chcemy rozszerzyć współpracę na nowe pola. Po południu z kolei przyjechał klient z Wielkiej Brytanii, z którym również od około roku pracujemy. Obaj zadowoleni i obaj chętni do współpracy. Ale nie o tym chciałem tu napisać.

Pierwszy klient to firma, która w Niemczech projektuje urządzenia codziennego użytku i która wzbogaca je o coraz lepsze oprogramowanie. Są dobrzy, mają silną pozycję na rynku, zyski pomimo, że siedziba i większośc działu R&D jest w Niemczech czyli kraju bardzo drogim. Oczywiscie szukają sposobów na obniżenie kosztów stąd produkcja na dalekim wschodzie, setki zatrudnionych w Polsce. Ale też nie zmieniają strategii by know-how pozostawało i było tworzone w Niemczech.

Druga firma to mała organizacja tworząca przy naszej pomocy oprogramowanie dla klientów w Londynie. I z tymi (będąc pod wrażeniem strategii i sukcesu tego dużego klienta z Niemiec) miałem bardzo ciekawą rozmowę. Otóż mają oni małe biuro w Londynie, które współdzielą z wielu innymi firmami IT. I tu najciekawsze: wszystkie te firmy produkują lub sprzedają… oprogramowanie. Sprzedają z różnym sukcesem, ale nie zajmują sie niczym innym. Z jednej strony to brzmi dobrze. Ostatecznie w naszym życiu oprogramowanie jest wszędzie i bez niego niewiele już działa. Z drugiej… choć to high-tech, to czy na tym jedynie powinna się opierać gospodarka państwa? Pamiętam gdy w poprzedniej pracy uczestniczyłem w przenoszeniu produkcji i zamykaniu kolejnych fabryk w Wielkiej Brytanii. Choć to było dobre dla nas (tzn dla Polski), bo do nas ta produkcja często szła, to myślę, ze Anglikom na zdrowie nie wyszło. Stąd z jednej strony cieszy, gdy słyszymy, że w Polsce powstają kolejne centra outsourcingowe i gdy zaczynamy świadczyć nasze usługi całej Europie, ale czy czasem nie powinniśmy też zadbać o rozwój myśli technicznej, kształcenie specjalistów których będzie poszukiwał świat ze względu na ich wiedzę a nie cenę? Akurat mam codziennie dowody na to, że nasza firma sprzedaje prawdziwą wiedzę, ale jakoś zazdroszczę tym Niemcom, że oni są o ten krok dalej. Wiem też, że w Polsce dużo się dzieje. Mamy siedzibę w Parku Technologicznym w którym wiele takich małych zarodków technologicznym żyje. Ale to daleka droga.

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Już o tym pisałem tutaj. Ale nie mogę się powstrzymać, by się nie powtórzyć. Czytam w Pulsie Biznesu (i nie tylko), że Polska jest idealnym miejscem na inwestycje tylko ma jeden problem: mało inżynierów. Widać, że i rząd i uczelnie widzą ten problem o czym można poczytać w wielu miejscach np. tutaj. Ale ciągle w głowie mi się nie mieści(*), że tak jest.  Zakładam, że osoby, które chcą studiować mają dość rozumu, by wiedzieć, że celem tej nauki jest podjęcie pracy i na końcu płacenie rachunków dzięki wynagrodzeniu z tej pracy. To dlaczego wybierają kierunki po których niemal na pewno będą zmieniać zawód by nie zostać bezrobotnymi, albo tymi bezrobotnymi zostają? Otóż wydaje mi się, że mam odpowiedź. I pewnie nie jest to przejawem mojego geniuszu, a tego co widzi mnóstwo ludzi. Otóż oni w większości nie umieją i boją się matematyki. Jaką ulgę słychać było, gdy zlikwidowano obowiązkową maturę z matematyki. Ile głów odetchnęło z ulgą, ze spokojnie mogą sobie dać spokój ze zbiorami, pochodnymi czy też, o zgrozo, limesami. I ci sami, którzy z tą ulgą odetchnęli od myślenia przy tych obrzydliwościach wybrali/wybierają studia przy których nie są one potrzebne. A że potem nie ma po nich pracy? Tym się zainteresują kiedy już te studia pokończą. Nielogiczne? A jak wymagać logiki od tych, którzy jej (tej logiki) nie chcieli się w szkole uczyć, a ta szkoła im na to pozwoliła. I teraz mamy sytuację, że jako naród moglibyśmy być w lepszej sytuacji, byłoby więcej pracy, więcej… wszystkiego, ale nie da się, bo nie ma komu tego zrealizować. A co gorsze, Ci którzy naprawdę chcą być humanistami, ekonomistami, artystami stają w szeregu (kolejce w urzędzie pracy) z tymi, którzy to wybrali jako mniejszą linię oporu. Jako państwo kształcimy sobie za pieniądze podatników (czyli nasze) ludzi, o których w wielu przypadkach wiemy, że nie będą pracować w wyuczonym zawodzie zanim jeszcze pierwszy raz pójdą na uczelnie 1 października. Po co? A pewnie po to, by sie mamy wysoki odsetek ludzi z wyższym wykształceniem. Nikomu niepotrzebnym? Tego nie widać w tabelkach.

Ech. Guzik to moje gadanie da, ale ulżyłem sobie :). Musiałem, bo znowu umieściliśmy ogłoszenia o pracy i mamy nadzieję, że zgłoszą się fajni ludzie, ale muszą rozumieć choć troche matematyki.

(*) – Moja żona kiedyś zdesperowana krzyczała na syna, czemu wygaduje takie zmyślone rzeczy, że to się w głowie nie mieści. On zrobił smutną minę, spuścił głowę i odpowiedział: “Mi się mieści”.

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

W ostatni weekend ruszył nowy serwis, który napisaliśmy dla naszego klienta. W erze kolejnych portali społecznościowych ten wydaje się naprawdę fajny i innowacyjny.

Pisanie aplikacji na zamówienie dla rożnych klientów ma jedną fenomenalną cechę: Możesz uczestniczyć w narodzinach fantastycznych pomysłów i projektów. Koniecznie zajrzyj!: MyHot3

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Chciałem się podzielić informacją, z której jestem bardzo dumny. Właśnie pracowałem nad naszym kwartalnym raportem, który opublikujemy jutro. Analizowałem wiele rzeczy, w tym próbowałem zmierzyć jak zmienia się liczba naszych klientów w czasie. I oto rezultaty moich analiz:

• Liczba klientów wzrosła o 34%
• Liczba klientów, którzy pracowali z nami rok temu i dzisiaj już z różnych powodów nie korzystają z naszych usług: 4. Z czego 2 zbankrutowało, a 2 poważnie zmaga się, by przetrwać.

Oznacza to, że wszyscy nasi klienci, którzy raz zaczęli z nami pracować są ciągle z nami! Bardzo im dziękujemy!

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Podzielę się swoimi marzeniami. Marzę o Euro w Polsce. Mam na myśli walutę a nie Mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Moje marzenia wynikają z tego, że gdy co miesiąc patrzę na nasze wyniki finansowe, to liczby które są związane z różnicami kursowymi są strasznie duże. W każdą stronę. To jest wszystko bardzo logiczne, ale o ile byłoby łatwiej prowadzić firmę, gdyby wynik był różnicą przychodów i kosztów a nie jakąś skomplikowana łamigłówką będącą pochodną kursów walut w kilku punktach w czasie. Bo to jaki jest wynik za dany miesiąc jest zależne w przypadku eksportera od: kursu walut w dniu wystawienia faktury, kursu walut w dniu wymiany na złote, kursu walut w dniu, w którym realizują się transakcje zabezpieczające i w końcu kursu walut w ostatnim dniu miesiąca jeśli jest to ostatni miesiąc kwartału. Czysty obłęd. W długim terminie wszystko jest OK, w krótkim nie sposób wręcz przewidzieć jaki będzie wynik nawet znając sprzedaż i koszty.

Wiem – teraz zawirowania na rynku powodują, że może dobrze, że Euro nie mamy. Ale mi jako eksporterowi i tak się marzy, bym przestał patrzeć codziennie wiele razy jaki jest kurs, a koncentrował się tylko na tym co robić by zwiększać przychody – we własnej walucie.

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Mam nadzieję, że niedługo już pełną piersią krzykniemy “Kryzys minął”. Póki co jeszcze jesteśmy ostrożni, choć widać wyraźne ożywienie. No ale na powiększanie zespołu definitywnie nadeszła pora.

Ostatnio dużo czasu spędzamy na poszukiwanie nowych pracowników. Oczywiście do tej pory głównie byli to programiści. Szło nam różnie, bo staramy się bardzo ostrożnie wybierać kandydatów do pracy. Nasi klienci mają często dość specyficzne wymagania więc i my musimy pod tym kątem szukać nowych członków załogi. Tuż przed świętami daliśmy ogłoszenie, że poszukujemy na pół etatu osoby, która by nas wspomagała jeśli chodzi o administrację. Reakcja nas kompletnie zaskoczyła. W ciągu 2 dni roboczych dostaliśmy mnóstwo aplikacji. Wiele z nich było naprawdę dobrych! Trudno się było jednak oprzeć wrażeniu, że gdy potrzeba inżynierów to rynek jest niemal wytrzebiony do dna, podczas gdy pozostaje bez pracy mnóstwo ludzi z naprawdę niezłym wykształceniem humanistycznym. Zrobiło mi się ich zwyczajnie żal. Przecież też studiowali te 5 lat, napocili się zdobywając kwalifikacje, których być może nigdy w życiu nie wykorzystają. Dlaczego do firmy informatycznej aplikują historycy sztuki czy angliści? Czy po to oni poświęcają wiele lat swojego życia a państwo z naszych podatków mnóstwo pieniędzy, by potem nie mogli pracować  w swoim zawodzie? Uważam że winne są obie strony: z jednej strony trudno się oprzeć wrażeniu, że przy wyborze studiów wiele osób kieruje się nie perspektywą pracy, a innymi przesłankami. Z drugiej strony państwo na to pozwala i jeszcze za to płaci. Dlaczego da się sterować ilością lekarzy obierających określona specjalizację, a nie da się kształcić więcej osób w kierunkach w których jest o niebo łatwiej zdobyć pracę? PGS istnieje już ponad 5 lat. Programistów jak było mało, tak jest mało. A humanistów bez pracy jak było dużo, tak jest dużo.

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Na naszej stronie internetowej jest sporo informacji prasowych związanych z PGS Software, ale tym razem pozwolę sobie skopiować jeden wywiad dla Outsourcing Magazine. Wydaje mi się, że udało mi się w nim uchwycić dokładnie co myślę na temat rozwoju Outsourcingu oprogramowania (i nie tylko) w Polsce.

Oto cały wywiad:

Budżetowe dojrzewanie

Warto zapłacić za outsourcing IT nawet więcej niż własnym informatykom, ale dzięki temu zyskać przewagę nad konkurencją. Jeśli polscy przedsiębiorcy zaczną traktować IT jak usługę taką samą jak księgowość albo sprzątanie, ich biznes stanie się dojrzalszy – mówi w rozmowie Outsourcing Magazine Wojciech Gurgul, prezes PGS Software.

Firmy z krajów zachodnioeuropejskich od wielu lat korzystają z outsourcingu. Czym różnią się tamtejsi przedsiębiorcy od polskich, jeśli chodzi o podejście do outsourcingu procesów informatycznych?
W moim odczuciu różnica jest kolosalna. Objawia się głównie w filozofii podejścia do outsourcingu. Mówię to z pełnym przekonaniem, bo jako dostawca usług outsourcingowych pracuję od pięciu lat przede wszystkim dla zagranicznych klientów. Na podstawie tych doświadczeń, a bywa, że w ciągu roku realizujemy nawet setkę projektów, mam dobre podstawy, żeby móc opisać różnicę między Polską a krajami starej Unii Europejskiej czy Stanami Zjednoczonymi.

Pierwsze co uderza, to fakt, że nasi rodzimi przedsiębiorcy dzięki outsourcingowi IT chcą mieć zrealizowany jakiś proces, którym dotychczas zajmowali się sami. Oczekują więc, że outsourcer przyjdzie do ich firmy, zrobi co trzeba, a oni zapłacą i najlepiej, żeby cena była jak najniższa. Natomiast zachodnioeuropejscy przedsiębiorcy sięgając po outsourcing, mają jeszcze jeden cel. I jest to tak naprawdę sprawa najważniejsza, patrząc z punktu widzenia skuteczności tego modelu. Wiążąc się z zewnętrznym partnerem, angielska, francuska czy holenderska firma liczy na to, że uzyska nowe możliwości biznesowe. Przykładowo, dzięki zastosowaniu nowych technologii czy rozwiązań zwiększy sprzedaż swoich produktów, albo będzie nowocześniejsza od konkurentów, co w rezultacie przełoży się na jej pozycję rynkową.

Oba podejścia mają sens biznesowy. Pokazują jednak pewną dojrzałość rynku usług w krajach zachodnioeuropejskich. Myślę, że dosyć szybko i nasz rynek będzie ewoluował w tym kierunku. Dzisiaj outsourcing księgowości jest rzeczą zupełnie normalną, a kilkanaście lat temu nie był wcale taki oczywisty. Jestem przekonany, że i w branży IT niedługo zaistnieje taka sytuacja.

Cena usług nie jest zatem najistotniejszym elementem, który decyduje o tym, czy oddanie w outsourcing sfery IT przyniesie korzyści firmie?

Absolutnie nie. Paradoksalnie w niektórych przypadkach outsourcing IT w krótkim terminie może okazać się droższy niż zatrudnienie własnych informatyków. Ale nawet jeśli będziemy płacić outsourcerowi więcej niż własnym pracownikom, to zazwyczaj w zamian dostaniemy lepszą obsługę. Bo firma outsourcingowa ma najczęściej większe doświadczenie i kompetencje, co wynika z prostej przyczyny – to jest jej główne zajęcie: obsługuje wielu klientów, przejmując od nich najlepsze praktyki. Wiedza to jednak nie wszystko. Outsourcer będzie miał też z natury diametralnie inne podejście niż własne służby IT. Więcej ryzykuje, więc jego mobilizacja i staranność będą większe. Każdy z nas słyszał o niekończących się projektach wewnętrznych w firmach wykonujących je własnymi siłami. Przekroczenie własnego budżetu nie jest tak rygorystycznie karane jak przekroczenie budżetu przez firmę zewnętrzną.

Jaki to ma wpływ na skuteczność?

Całkiem spory. Pracownik działu IT zatrudniony w przedsiębiorstwie na etacie, rzadko kiedy będzie tak efektywny jak zewnętrzny usługodawca. A przyczyna tego jest bardzo prozaiczna. Mówiłem o niej przed chwilą. Podam przykład: jeśli będę budował sam altankę na działce, to wysoce prawdopodobne jest, że odciągany przez inne ważne zajęcia lub z powodu niewystarczających kompetencji budowlanych nie skończę jej w zaplanowanym terminie. Jakie będą konsekwencje? Pewien dyskomfort i właściwie nic więcej. Jeśli jednak budowę altanki zlecimy fachowcowi, to umówimy się z nim, że za każdy dzień opóźnienia zapłaci nam 100 zł. Kto będzie pracował efektywniej – ja czy fachowiec?

No tak, odpowiedź jest oczywista, wróćmy jednak do kwestii finansowych.

Pana zdaniem warto zapłacić więcej, ale mieć najlepszy serwis?
Zdecydowanie. Outsourcing służy temu, żeby coś zostało zrobione lepiej niż gdybym to ja sam robił. Zapłacić więcej – jednak za dużo większą korzyść. Takie podejście to kwestia pewnej dojrzałości biznesowej, która w Polsce dopiero się rodzi. Ona się prędzej czy później pojawi, ale to wymaga przełamania u menadżerów pewnych przyzwyczajeń i zmiany toku myślenia.

Na jaki?

Na myślenie o biznesie przez pryzmat budżetów. Wewnętrzny dział IT w przedsiębiorstwie może się po prostu stać działem zakupów usług informatycznych u zewnętrznych firm IT. Będzie decydował o strategii, ale już wykonanie konkretnych zadań będzie powierzał zewnętrznym podmiotom. Kiedy zaczniemy traktować IT jak usługę, okaże się, że rolą szefa informatyki będzie mieć wiedzę o tym, jakie rozwiązania są najlepsze dla firmy, kto jest najlepszym dostawcą określonej usługi na rynku oraz dbanie o to, by co roku cena za dostarczoną obsługę spadała. Nasz pracownik nie będzie musiał wcale wiedzieć, na ilu i jak skonfigurowanych serwerach powinna pracować dana aplikacja. Szczegóły techniczne będą już zmartwieniem outsourcera.

No dobrze, ale skąd mamy mieć pewność, że taniej się nie da?

Pewnie zawsze znajdzie się tańsze rozwiązanie – choćby w innym kraju, czego jesteśmy najlepszym przykładem. Albo w Indiach, które są niekwestionowaną potęgą jeśli chodzi o outsourcing IT. Tyle, że nie każda firma chce i jest gotowa na współpracę z zagranicznym partnerem. Dotyczy to także krajów z Europy Zachodniej. Ciekawe jest jednak to, że bariery kulturowe, takie które występują przykładowo między Europą a Indiami czasami potrafią przekreślić współpracę, mimo iż z ekonomicznego punktu widzenia nie ma lepszej opcji. Do tego oczywiście dochodzą jeszcze inne aspekty – jak choćby położenie geograficzne. Różnica czasu rzędu 3–6 godzin to nieraz dość poważny problem i klient woli szukać outsourcera bliżej, w swojej strefie geograficznej. Użyję kolejnego porównania: niemal zawsze można kupić tańszy samochód od tego, którym jeździmy. Czy to znaczy, że przepłaciliśmy? Ważne jest, by zapłacić relatywnie mało za jakość, której potrzebujemy.

Polskie firmy outsourcingowe mają zatem szansę działać na zachodnich rynkach?

Jak najbardziej. Jakościowo nie ustępujemy Zachodowi, a wciąż jako kraj mamy niższe koszty pracy. Proszę sobie wyobrazić, że nawet średnie i małe firmy z Europy Zachodniej stać na zlecanie projektów polskim outsourcerom. Biorąc przykład z naszej działalności – obsługujemy klienta z Wielkiej Brytanii, który jest trzyosobową firmą. I takich projektów mamy całkiem sporo. A ile takich polskich firm korzysta z zagranicznego outsourcingu IT? Śmiem twierdzić, że żadna.

Może outsourcing jest na razie za drogi dla małych i średnich przedsiębiorców, którzy boją się zaryzykować duże wydatki?

Jeśli mają dobry projekt rozwoju swojego biznesu, a IT służy im do osiągnięcia tego celu, to powinni wyzbyć się strachu. To kwestia tego, o czym wspomniałem już wcześniej. Co z tego, że wydam 20 albo 30 tys. zł na outsourcing IT, jeśli sprzedaż mojej usługi albo produktu wzrośnie dzięki temu o 25%? Jeśli założenia są dobrze zdefiniowane, to inwestycja w outsourcing powinna się zwrócić.

Czy zanim nasz wewnętrzny rynek outsourcingu IT powiększy się o sektor małych i średnich przedsiębiorstw, możemy jako kraj stać się europejskim liderem w tej dziedzinie?

Mamy bardzo dobrych informatyków i w porównaniu z krajami zachodnimi niższe ceny. Jednak wbrew pozorom sytuacja nie wygląda wcale tak różowo i byłbym ostrożny z obwołaniem Polski „Indiami Europy”. Kształci się u nas za mało programistów. Najlepszym dowodem na to są portale dla ludzi szukających pracy. Najwięcej jest tam ofert pracy dla informatyków. Gdyby uczelnie kończyła większa liczba ludzi z taką specjalizacją, rynek pracy ustabilizowałby się, a co za tym idzie – dostępność fachowców z tej branży dla polskich przedsiębiorców byłaby większa. Druga kwestia to fakt, że w Polsce zbyt mało pieniędzy przeznacza się na badania i rozwój. Inwestycje tego rodzaju są finansowane tylko przez państwo. Na Zachodzie jest zupełnie inaczej, bo tam prywatne firmy angażują się w research & developement.

Wreszcie trzecia sprawa – Polska nie jest jedynym krajem dysponującym potencjałem ludzkim, który umożliwia świadczenie outsourcingu IT dla klientów zachodnich. Moim zdaniem najpoważniejszym konkurentem jest dla nas Rumunia. To także duży kraj, który ma wykształcone kadry. Pod względem kosztów pracy jest nawet atrakcyjniejszy od Polski, a geograficznie jest również blisko potencjalnych klientów. Dlatego jeśli nie wykorzystamy szans, które mamy teraz, wkrótce może już nie być tak dobrej okazji.

Rozmawiał Bartosz Wawryszuk

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Na co dzień pracujemy w globalnym środowisku. Praktycznie wszyscy nasi klienci są oddaleni o tysiące kilometrów w czasie tworzenia oprogramowania – dostarczamy usługi outsourcingowe IT dla klientów na całym świecie: w Europie, Stanach Zjednoczonych, Australii…

W tym roku będziemy mieć możliwość pracy w prawdziwie międzynarodowym zespole. Czterech deweloperów z Hiszpani – studentów dołączy do naszej firmy i będzie z nami pracować przez 3 miesiące. Dla nas to szansa na podszkolenie hiszpańskiego :)

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro

Życie (na szczęście) nie składa się tylko z informatyki. Jest wiele rzeczy poza nią i interesujących, i ważnych. Wiem – wielu informatyków myśli, że to nieprawda. Mój brat Paweł wpadł jednak na genialny pomysł zorganizowania konkursu poetyckiego dla informatyków. Rezultaty były fenomenalne. Zaangażowało się wiele osób. Ja też, ale mój utwór był kiepski, co z żalem przyznaję. Jednak w PGS ujawniło się wielu prawdziwie uzdolnionych literatów. Ponieważ przedmiotem konkursu były lepieje (wymyślone przez Wisławę Szymborską) o tematyce związanej albo z nasza firmą, albo z informatyką w ogóle, powstały prawdziwe perełki, choć niektóre w dość hermetycznym języku. Pozwolę sobie zacytować tutaj kilka naprawdę udanych i zrozumiałych dla osób spoza grona pracowników PGS Software. Komentarze kursywą są moje.

Andrzej Dębicki

Lepiej z mopsa zrobić klopsa
Niż z Javowca – dotNETowca

Lepsza w kroku wielka cysta
Niż na kompie Windows Vista

Marcin Grudziński

Lepiej zator mieć aorty
Niż drukować wciąż raporty

Lepiej w rynku jest stać nagim,
Niż poprawiać po kimś bug’i.

Monika Gurgul (bratowa tu piszącego)

Lepiej dostać linki „viagra”
Niż za szefa w pracy szwagra

Grzesiek Mąkosa

Lepiej dać sie ugryźć osie
Niż usłyszeć „ssss” w termosie.
(to o termosie z kawą w firmowej kuchni, który musi zapełnić ten, który pierwszy usłyszy “sss”)

Radek Soska

Lepiej mieć skręconą kiszkę,
niż tu czekać na podwyżkę.

Lepiej zimą nie mieć gaci,
niż za szefów mieć dwóch braci.

Lepiej być rolnikiem w Birmie,
niż koderem w takiej firmie.

Na deser Gosia Wójcik która chyba najlepiej połączyła język informatyków z formą:

Lepiej łajno z nosorożca,
Niż NullPointer na twarz dostać.

Lepiej w błoto zaryć gębą,
Niż raz źle zrzutować zmienną.

Lepiej kumpli nie mieć w grupie,
Niż warunku wyjścia w loopie.

I niech mi ktoś powie, że tu nie pracują zdolni ludzie!!!

O lidze matematycznej, konkursach fotografii itp. będzie przy innej okazji.

Zobacz także

1. Małpi gaj
2. Marzenia o Euro
3. Marzenia o Euro